Oprócz generowania podstawowych sygnałów, wykresy Kagi charakteryzują się także występowaniem konkretnych  formacji, z których dwie, „formacja trzech Buddów oraz „wierzchołek podwójnego okna” są spotykane najczęściej.

 

1. Formacja trzech Buddów, zwiastująca zmianę trendu, swoim wyglądem jak i głównymi założeniami praktycznie niczym nie różni się od odpowiadającej jej w teorii Dowa „głowy z ramionami”. Na rysunku widzimy książkowe ułożenie dwóch małych Budd (ramiona) oraz dużego Buddy (głowa). Klasyczny sygnał kupna pojawia się po przebiciu prawego Buddy, a więc zmiany grubości linii jin na jang przy prawym ramieniu. Przebicie to traktowane jest równocześnie jako przełamanie pierwszego poziomu, przy czym co bardziej zachowawczy inwestorzy mogą poczekać aż zostanie pokonane także lewe ramię Buddy (czyli nastąpi tzw. przełamanie drugiego poziomu). W podanym przykładzie, ponieważ ramiona są prawie idealne, oba poziomy zostały pokonane jednocześnie.  Japończycy, podobnie jak w przypadku formacji świecowych, nie wspominają ani słowa o minimalnym zasięgu wynikającym z formacji. Osobiście jednak staram się postępować podobnie jak w przypadku klasycznej analizy formacji głowy z ramionami. Za minimalny zasięg uważam odległość mierzoną od linii szyi (ustawionej przy prawym ramieniu) do wysokości dużego Buddy

2. Drugą formacją- także odwrócenia trendu- jest wierzchołek (dno) podwójnego okna. Do jej powstania niezbędne są cztery elementy. Pierwszym z nich jest powstanie ramienia (a), po którym następuje wzrost kształtujący pierwszy szczyt (b). Wykres Kagi w ruchu korekcyjnym, nie dochodząc do utworzonego wcześniej ramienia, tworzy drugi wierzchołek (c,) po czym spada poniżej talii (T), tworząc drugie ramie (d). Również w tym przypadku staram się prognozować minimalny ruch wynikający z formacji, na który składa się odległość liczona od prawego ramienia do talii T. Podobnie jak przy formacji Trzech Buddów zasięg ruchu liczony jest do wystąpienia trzeciej linii odwrotu